Het kwaliteitsverschil was minimaal, maar de overwinning ging verdiend naar Orly. Op de cruciale ogenblikken gingen hun shots wel binnen. Niet dat wij die kansen ook niet hebben gekregen, alleen bleef de afwerking achterwege, helaas.

We misten enigszins onze start: Orly liep al snel uit tot 0-8. Time-out om iedereen op hetzelfde spoor te krijgen, en dat lukte. We kregen controle over de wedstrijd. Orly loste echter nooit. Ook niet na het 2de kwart waarin Miguel zijn bijnaam B-52 alle eer aandeed. Cruciaal moment, het uitvallen van Jo Vrijsen met dezelfde blessure als eerder dit seizoen. Qua verlies aan rebound – power kon dit tellen, en dat merkten we ook. Orly kreeg meer en meer 2de kansen. Aan de rust stonden we nog steeds een 4-tal punten voor in een wedstrijd die nog alle kanten uitkon.

Jammer genoeg niet de onze. In het derde kwart neemt Orly de wedstrijd in handen, en loopt op zijn beurt meer dan 10 punten uit. Kajoba uitgeteld? Now way, we krabbelen terug recht tot op 2 punten van onze tegenstanders. Meer nog, we kregen diverse kansen op de gelijkmaker en meer, maar de bal wou niet door de ring. Wat niet kon uitblijven, gebeurde ook: Orly scoort wel, en loopt terug uit, ditmaal definitief.

Een verdienstelijke wedstrijd, Orly heeft moeten zwoegen voor de punten. Laten we de ingesteldheid voor deze wedstrijd behouden voor de rest van het seizoen en er zullen nog mooie resultaten volgen.

Punten : Jo Ph. 6, Noel 14, Dave 10, Kristof 14, Illya 12, Manu 9, Miguel 10, Jo V. 1

Voor de weinige toeschouwers aanwezig moet dit een entertainende wedstrijd om zien zijn geweest. Met Kajoba dat een keer of 3 een voorsprong van meer dan 10 punten uitbouwt, en een hardnekkig As dat weigerde om zich gewonnen te geven, tot in het 4de kwart we een definitieve kloof konden slaan.

We hadden iets goed te maken tegen As. In een ver verleden, toen we onze zogenaamde “thuiswedstrijden” nog op verplaatsing moesten gaan spelen omwille van een scheidsrechterlijke pipo die zo nodig onze ring en bord naar beneden moest halen, kregen we een serieus pak rammel van deze jeugdige ploeg. Een totale offday op aanvallend vlak en een As dat toen op alle mogelijke manieren de ring vond, leverde een vernederende nederlaag op van 24 punten verschil. Grote verschillen met toen:

1. De ploeg heeft zich inmiddels gevormd, we weten elkaar beter te vinden;

2. Noël staat in ons midden. In de heenronde moest hij omwille van een blessure lijdzaam toezien van op de bank.

Het eerste kwart moet zowat het beste basketball zijn we geweest dat we dit seizoen al hebben gespeeld. Stevige screens, goede passing en degelijke afwerking leverden als snel een 0 – 14 voorsprong (of iets in die buurt) op. As kwam met meer concentratie uit hun time-out, en plots beginnen hun shots te vallen. De wedstrijd was nu echt begonnen. Enkele give and go’s tussen Kristof en Noël zorgen voor het behoud van een duidelijke kloof op het scorebord. Drie wissels tegelijkertijd bij de start van het 2de kwart, nooit een goed idee. De chemie valt even weg en As profiteert er meteen van. Snedig basketbal brengt hen terug in de wedstrijd. Halverwege het 2de kwart waren we genoodzaakt om eventjes terug te grijpen naar de basisvijf. Manu vond inmiddels zijn shooting touch, en geholpen door 2 opeenvolgende bommen van Dave, liepen we terug weg van As.

Onze tegenstanders wisten echter van geen ophouden. Rommelig basketball langs onze kant leverden fast – breaks op aan de andere zijde. En weer keerde As terug in de wedstrijd. Pas in het 4de kwart slaagden we er in om een definitieve kloof op het scorebord te zetten. As bleef nog proberen, maar tevergeefs. Niettemin, een compliment voor As voor hun tomeloze inzet. Als ze dit elke week zouden presteren, stonden ze vast en zeker een aantal plaatsen hoger op de rangschikking.

Next week: de rode lantaarn (K-Kontrol Lommel) zakt af naar Bolderberg. We zullen de klus moeten klaren zonder Sylvio en Kristof. Gelukkig keert Illya terug. Niet onderschatten, dit weekend kregen ze Neerpelt bijna op de kniëen.

punten : Noel 11, Thomas 9, Silvio 2, Bene 2, Dave 8, Kristof 16, Manu 32, Miguel 7

Met amper 5 man en 2 geblesseerden (Noël en Bene) die desondanks wilden bijdragen, was zelfs een wedstrijd tegen de laatste in de stand een onmogelijke opgave.

Lommel rook bloed en greep de uitgelezen kans met beide handen. Zeer strikte defence en een afwerking, zeker in de eerste 2 quarters, die aanleunde tegen de 70 %, gaf Lommel de gelegenheid om meteen al meer dan 10 punten uit te lopen. Vooral verdedigend schoten we te kort, en dan specifiek in de rebound. Met enkel Illya als "dubbele meter" (nog niet toe) lagen we zwaar onder. Lommel kreeg inside veel open scoringsmogelijkheden, en als ze dan ook nog de afstandshots met de regelmaat van de klok binnengooien, is het dweilen met de kraan open. Aanvallend liep het bij ons zeer stroef, o.a. Manu kreeg geen centimeter vrijheid, en een zenuwachtige passing leverde veel balverliezen op. Met de inbreng van Noël in de loop van het 2de kwart, keerde de rust weer bij Kajoba. Met zijn lengte kon hij ondanks zijn blessure het reboundevenwicht min of meer herstellen. Lommel kwam nu inside wat minder tot scoren, zodat we de achterstand bij de rust konden terugbrengen tot 10 punten.

De start van de 2de helft verliep echter even dramatisch als die van de 1ste. Opnieuw balverliezen, en Lommel dat ondertussen het nodige zelfvertrouwen had getankt, bleef afwerken, nu voornamelijk op halve en lange afstand (Onze verdediging was waarschijnlijk nog altijd niet goed te noemen, maar onze tegenstander moet ze nog altijd binnengooien, hé). Opnieuw stonden we een kleine twintig punten in het krijt. En net als in de eerste helft wisten we ook nu de achterstand voor een groot deel weg te werken. Dichter dan een punt of 8 zouden we echter nooit geraken, en al snel werd duidelijk dat een nederlaag tegen de rode lantaarn een feit zou worden. Op vrijworpen kon Lommel op het einde van het 4de kwart weer wat uitlopen.

Niet goed, hé jongens, de afwezigheden en blessures werden cash betaald, en resulteerden in een zure, maar verdiende nederlaag. Lommel speelde op het niveau van een ploeg uit de top 5. Neem daarbij het mogelijke einde van Kajoba na dit seizoen, en het was een zwaar weekend om te verteren. Donderdag iedereen aanwezig, want tussen pot en pint zullen er nog een aantal discussies moeten worden gevoerd.

3 punten mee naar huis. Veel overschot hadden we niet. Genk had de overwinning kunnen binnen halen op 3 seconden van het einde, maar hun jonge center kreeg zijn zenuwen zichtbaar niet onder controle en miste beide.

Onze centers speelden vandaag een doorslaggevende rol, Noël voegde nog een aanzienlijk aantal stuks toe aan zijn al indrukwekkende collectie blockshots, terwijl Illya vanaf de 2de helft aanvallend de ploeg droeg.

Genk schoot verschroeiend uit de startblokken, onze verdediging kreeg geen vat op hun regen aan driepunters. We wisten ondanks hun agressieve D-fence wel aan te klampen, zodat de achterstand bij de rust beperkt bleef tot 40-36.

In het 3de kwart klopt onze 3-2 zone als een bus, en legden we de Genkse schutters aan banden. Amper 8 punten tegen over het gehele kwart en de achterstand van 4 punten werd omgezet in een voorsprong van 11 punten. Illya’s diesel was ondertussen warmgedraaid, Jo ’s drives naar de ring leverden resultaat op en ook Manu deed zijn duit in het zakje.

Het laatste kwart leek de ring voor ons wel behekst. Elk shot draaide systematisch uit de ring, en onze tegenstanders profiteerden optimaal. Weeral waren het driepunters die hun terug in de wedstrijd brachten, en op 5 minuten van het einde was onze voorsprong verdwenen, meer zelfs, Genk liep 4 punten uit. Dat gaatje kregen we nog gedicht en vanaf toen kon het alle richtingen uit. Uiteindelijk komen we terug 1 schamel puntje voor op 20 seconden voor tijd. Genk speelt de aanval uit en op 3 seconden van het einde maakt hun center de move inside. Een zuiver block van Noël wordt afgefloten en bij de verderzetting door de Genkse center valt de bal gelukkig voor ons net naast de korf. Gevolg: de jonge snaak moest het waarmaken op vrijworpen. Zijn zenuwen haalden echter de bovenhand. Onze voorsprong bleef op het bord.

Ontsnapt.

Volgende week geen training op donderdag. We moeten volgend weekend immers zowel vrijdag als zaterdag aan de bak tegen 2 ploegen met hetzelfde profiel als Genk. We zullen het vat dus 2 keer tot de bodem moeten ledigen. Neerpelt heeft alleszins nog iets te goed.

punten : Jo Ph. 12, Noel 8, Silvio 3, Bene 2, Illya 27, Manu 17

Van het allerbeste tot het allerslechtste of om het met de woorden van onze spelverdeler te zeggen: "Zoveel oudere spelers, en toch spelen met zo weinig ervaring".

Tot 2 keer toe lopen we tot meer dan 10 punten uit, en evenveel keer laten toe dat Neerpelt terug in de wedstrijd keert. Gelukkig zonder gevolg, want de overwinning namen we toch mee naar huis.

Het eerste kwart leverde mooi basketball op, de bal deed het werk en de open man kreeg op het gepaste tijdstip de bal. Neerpelt daarentegen wist van geen hout pijlen te maken. Hun afwerking bleef ondermaats en ze wisten maar 7 punten over het gehele kwart te scoren. Te veel van het goede voor ons blijkbaar, want zo goed als we waren in het eerste, zo weinig basketball lieten we zien in het tweede. Nu was het onze beurt om maar 7 punten te scoren, net genoeg om met 1 punt voorsprong te gaan rusten.

Bij de start van de 2de helft waren beide ploegen opgewarmd en ging de wedstrijd aardig over en weer. Sylvio orchestreerde de aanval, en we gingen het vierde kwart in met een drietal punten voorsprong. Die bouwden we verder uit in de eerste vijf minuten. Stefan, onwennig in de eerste helft, had ondertussen wat meer wedstrijdritme opgedaan en werkte de korven onder de ring af.

Meer dan 10 punten voorsprong, en dan speel je het toch uit op ervaring? Toch?

Niets daarvan, we sloegen weer aan het klungelen en zorgden er zelf voor om de wedstrijd weer spannend te maken. Balverliezen, te snelle shots en vrijworpen die niet goed werden afgewerkt, Neerpelt sloop weer naderbij, maar niet dicht genoeg om nog aanspraak te kunnen maken op de overwinning.

De punten zijn binnen, da's het belangrijkste. Nu hopen dat onze oude knoken voldoende uitgerust geraken voor de wedstrijd tegen Heusden.

punten : Noel 5, Silvio 4, Dave 9, Kristof 10, Illya 6, Manu 15, Stefan 18

Eentje op wilskracht! Met amper zes spelers en het lood in de benen van de wedstrijd gisteren tegen Neerpelt kon deze match moeilijk anders verlopen.

En toch, we of liever Manu startte als bezeten. Hij nam alle punten in het eerste kwart (12 om precies te zijn) voor zijn rekening, en was de afwerker van dienst voor het collectieve basketball dat we leverden. Hoe “onervaren” we gisteren tegen Neerpelt soms tekeer gingen, zo verstandig speelden we het nu uit. Heusden wist zich geen raad en wisselde tevergeefs een man-to-man verdediging af met een zone en weer terug. Bovendien klopte onze 3-2 zone als een bus, onze jeugdige tegenstanders vonden slechts sporadisch een opening. Het 2de kwart gingen we op hetzelfde elan voort, Manu bleef ongrijpbaar (21 punten in de eerste helft) en Heusden vond nog steeds geen oplossing tegen onze verdediging.

Het derde kwart gebeurde het onvermijdelijke: de vermoeidheid sloeg toe bij al onze spelers (Dave moest met een blessure het veld verlaten). We bewogen minder snel in verdediging en Heusden profiteerde optimaal om de achterstand weg te werken. In het laatste kwart liepen ze zelfs 4 punten uit. Tot we onze 2de adem vonden en van dan af werd het een uitputtingsslag. Beide ploegen scoorden nog sporadisch. Elk om beurten een puntje voorsprong. Dan was het moment van Kristof aangebroken. Een driepunter leverde voor het eerst 2 punten voorsprong op, en deed Heusden pijn. Daarna was het een kwestie van de vrijworpen secuur af te werken, en onze defence deed de rest. Een late bom van Heusden deed er niet meer toe.

Onze knoken mogen dan al een tiental jaar ouder zijn dan die van Heusden, qua wilskracht zit het nog steeds snor. Een verdiende overwinning. Nog een boodschap voor Bilzen volgende week: bring it on !!!

Punten : Noel 2, Silvio 2, Kristof 7, Illya 6, Manu 27

Deze wedstrijd kondigde zich aan als een topper: de 4de in de stand op bezoek bij de 6de. In realiteit bleek niets minder waar. Het lag nog eerder aan ons dan aan Bilzen dat we niet meteen van onze tegenstanders wegliepen in de 1ste helft. De open man kreeg steeds de bal, maar afwerken was er niet bij. Verdedigend lieten we af en toe ook nog wat steken vallen, waardoor Bilzen met een voorsprong de rust in leek te gaan, maar een bom op de valreep van Silvio maakte komaf met deze gedachte: 27-27.

De 2de helft bracht een bevestiging van de voorbije weken. Onze zoneverdediging is een echt wapen geworden, waarop we kunnen vertrouwen als de shots aanvallend nog niet willen vallen. Wie er op het veld staat, doet er niet toe, iedereen kent zijn rol en voert ze naar behoren uit. Bilzen mocht het aan den lijve ondervinden, we stonden nog amper 19 punten toe over de gehele 2de helft. Eens de aanval begon te klikken, werd het verschil tussen beide ploegen ook duidelijk op het scorebord. Silvio die de aanval bleef organiseren, Jo Ph met zijn wederkerende drives, Bene die speelde als nooit tevoren, een collectieve verdediging om u tegen te zeggen, en tot slot Kristof die zijn vizier vanuit 3-punterland op scherp kreeg en die, uitgedaagd door de spelers van Bilzen, met een bom vanop 14 m het orgelpunt van de wedstrijd afleverde. Allemaal droegen ze bij tot onze eerste overwinning van het seizoen met minimaal 20 punten verschil.

Eens zien wat voor een niveau volgende week tegen Lummen wordt afgeleverd. Noël heeft nog een persoonlijke afrekening te maken die dag.

punten : Jo Ph. 12, Noel 6, Silvio 14, Kristof 16, Illya 12, Manu 6

Ik denk dat ik geen onwaarheden vertel als ik zeg dat we dit seizoen over het algemeen nog niet te klagen hebben gehad over de scheidsrechters (die van Zonhoven misschien even buiten beschouwing gelaten, hé Miguel). Vroeg of laat moest het toch eens gaan tegenvallen, en tegen Lummen was het zover.

De vraag mag gesteld worden of ploegen die gekend staan als “basketbalinstituten” niet systematisch een voordeliger worden behandeld. Hoe anders verklaren dat Lummen aan de ene kant ongestraft wegkomt met diverse fouten, terwijl aan de andere kant de ene fout na de andere wordt afgefloten? Welke uitleg kan je verzinnen als de tegenstander zonder uitzondering wegkomt met een loopfout en/of zone onder het “welziende” oog (of dubbel glas als je de bril moet meetellen) van de scheidsrechter op amper 8 seconden van het einde, bij een schamel puntje voorsprong voor Lummen? Cruciale non-call, want wie kan voorspellen wat er op 8 seconden nog had kunnen gebeuren? En ook meteen de doodsteek voor ons geduld, want ons protest leverde meteen 2 technische fouten op. 4 vrijworpen voor Lummen, dat er 3 van binnengooit en de boeken toe: 64-68.

Lag de nederlaag dan uitsluitend aan de arbitrage?

Neen, enkele korven onder de ring werden gemist en ook de gemiste vrijworpen wegen zwaar door in de afrekening. Maken we 50 % van dit aantal gemiste punten dan leert een optelsommetje ons als snel dat de arbitrage van geen tel was geweest. De eerste helft was nochtans hoopvol, aangezien we met een vijftal punten voorsprong de rust ingingen. Met een snelle balcirculatie wist Lummen onze zoneverdediging te ontmantelen in de 2de helft, zodat coach Dave bij een achterstand van 10 punten op een zestal minuten van het einde besloot voluit voor een man-to-man defence te gaan. De intensiteit werd opgeschroefd, en een furieuze verdediging bracht ons terug in het spoor van Lummen. De calls van de scheidsrechters bleven echter grotendeels in het voordeel van de tegenstander vallen, met het hoogtepunt op 8 seconden van het einde.

Lamentabel.

Peer moet dan maar het kind van de rekening worden volgende week.

punten : Jo PH. 9, Noel 9, Dave 11, Kristof 19, Illya 11, Miguel 2, Stefan 12

We slepen ons naar het seizoenseinde, zoveel is nu wel duidelijk. Volgens mij hebben we, met de diverse toppers nog in zicht 2 mogelijkheden: ofwel laten we alles op zijn beloop, ofwel maken we er de komende weken nog een aantal spetterende trainingen (matchkes!) van met zo veel mogelijk volk op training, zodat diegenen die de resterende wedstrijden nog mee doen het er beter kunnen vanaf brengen dan vandaag tegen Bacma.

5 minuten degelijk basketball over de gehele wedstrijd, that ’s it.

De gehele eerste helft was wroeten en wringen, en geen bal die door de ring viel. Niet dat het aan de verdediging van onze tegenstanders lag, want die was niet veel beter dan in de heenwedstrijd. Verdedigend deden we het lang niet slecht, maar je kan pas aanspraak maken op een overwinning als je ook weet te scoren. En daar wrong het schoentje. Onrustig basketball, veelvuldig balverlies, en een slechte afwerking. Alle factoren voor een nederlaag waren al van bij de start aanwezig, en bij de rust was er eigenlijk weinig beterschap in zicht: 19-28.

En dan kwamen de vijf minuten die lieten uitschijnen dat het einde van de tunnel toch in zicht was. Een 2-1-2 zone legde Bacma’s aanval eventjes vleugellam, Manu die heel even een opflakkering kende en na 5 minuten was de achterstand omgebogen in een voorsprong. En dan ging het licht definitief uit in aanvallend opzicht. Gemiste vrijworpen bleken de nagels op onze doodskist: een 4 op 14 of iets dergelijks, voor zover het niet erger was. Op het einde, toen de nederlaag al een feit was, kon Bacma de eindscore nog wat aandikken. Veel maakte het niet meer uit, voor ons was het doek toch al gevallen.

Op bezoek bij de kampioen op een zondagochtend. Baclo met 5 man om de wedstrijd te beginnen, eentje extra kwam hen vervoegen bij de rust. Het maakte hen er niet zwakker op. Aanvallend waren ze superieur, verdedigend namen ze het daarom ook niet zo nauw.

Wiegman’s eerste driepuntpoging vloog meteen binnen, dan weet je het wel. Baclo nam meteen de bovenhand via Creemers. Al snel viel op dat ze conditioneel toch niet zo sterk waren als je van een kampioen mag verwachten, maar als je een lange berk als Vandenberk (What’s in a name?) en een inlandse eik als Wiegman in verdediging kan posteren, heb je een natuurlijk voordeel in verdediging. Creemers en Janssen wachtten keer op keer aan de middenlijn op de verre pass, wetende dat de rebounds veelal in de handen van hun centers terecht zouden komen. Het plannetje werkte. Op fast-breaks kregen we aardig wat korven te verwerken.

In het 2de kwart dreven we het tempo de hoogte in, waardoor onze tegenstanders even op hun adem trapten. Een achterstand van een kleine 20 punten werd weggewerkt tot een 8-tal punten aan de rust. Baclo kreeg het op zijn heupen, begonnen onderling te vitten op elkaar en op de scheidsrechters, en meteen werd het ook wat fysieker. Jo Ph. weet ondertussen hoe het voelt om tegen een inlandse eik op te lopen.

Als we al dachten dat een overwinning er inzat, was het uiteindelijk niet meer dan een illusie. Baclo riep zijn ervaring en basketballkunde bij elkaar onder aanvoering van Vandenberk. Wat die kerel in nog in 3de provinciale zit te doen, is een raadsel. Noël deed zijn uiterste best in verdediging, maar kon niet beletten dat zijn jeugdige tegenstander de wedstrijd overnam. Met een 12 of 14 punten op rij, quasi zonder misser, zorgde hij voor de definitieve kloof. Baclo’s schutters profiteerden nadien optimaal van de ruimte die ontstond aan de driepunterlijn door Vandenberk’s activiteiten onder de ring. Aan onze kant lieten we een aantal easy baskets liggen, zodat een terugkeer al snel uitgesloten was.

Aanvallend presteerden we nochtans niet slecht, met diverse spelers boven de 10 punten, en Illya als topscoorder met 25 punten. Niet slecht tegen de kampioen. Verdedigend zal het tegen Zonhoven wel een stuk beter moeten om onze laatste thuiswedstrijd van het seizoen winnend te kunnen afsluiten. Gloves on and let’s get ready to ruuuuuuuuumble  !!!

Punten : Jo Ph. 12, Noel 10, Bene 4, Dave 8, Illya 25, Manu 10

...

Op alle goede dingen moet je wachten in het leven, dus ook op dit verslag, tevens het laatste van dit seizoen.

Over een wedstrijd die we niet mochten winnen, wegens 7 tegen 5, het systematische niet – consequente fluiten van de 2 dames in het grijs maakte dat we non-stop op achtervolgen waren aangewezen. Meer nog, met de scheidsrechters in hun achterzak wist Hades een kleine twintig punten uit te lopen. En toch werd het nog een zeer nipte nederlaag. Een waanzinnig 4de kwart leidde een furieuze comeback in. Kristof (5) en Dave (2) lieten het driepunters regenen, Noël leefde op in D-fence en Hades kreunde onder de druk.

Waarom liep het dan toch nog mis voor ons, de scheidsrechters even buiten beschouwing gelaten?

Gemiste inleggers (eerder in de wedstrijd miste Manu een onbetwiste lay-up op, Dave, Noël en Illya pleegden plagiaat in de slotfase J), een al bij al gebrekkige afwerking bij de weinige vrijworpen die we kregen en onze tank die nagenoeg leeg stond, waarvan Hades wist te profiteren om onze verdediging even op het verkeerde been te zetten.

Net niet dus, zo’n verhaal hebben we in het afgelopen tumultueuze seizoen wel meerdere keren beleefd. Al bij al is de 7de plaats in de rangschikking echter een correcte weergave van al onze belevenissen, te beginnen met de rampzalige eerste maanden van het seizoen, waarbij we onze trainingen in Hasselt moesten afwerken en de thuiswedstrijden in diverse zalen in de regio en daarbuiten. Ons zelfvertrouwen zakte tot ver onder nul na nederlagen tegen As, Neerpelt en Heusden, ploegen die we in normale omstandigheden steevast met hangende pootjes naar huis zouden gestuurd hebben. Vanaf het ogenblik dat we terug in onze vertrouwde zaal konden spelen, zat de trein terug op het juiste spoor. Een waanzinnige uitwedstrijd op Zonhoven luidde de ommekeer in: Miguel die bewust werd toegetakeld, woede die werd omgezet in strijdlust en een achterstand van zestien punten bij de start van het 4de kwart die met een 12-28 score op 2 verlengingen en de overwinning uitdraaide. Om nooit meer te vergeten. Vanaf dat moment lagen de resultaten in de lijn van de verwachtingen voor onze ploeg: enkele dieptepunten (een nederlaag tegen de rode lantaarn – Kontrol Lommel – thuis), maar ook een aantal sterke momenten zoals bijvoorbeeld de opeenvolgende overwinningen tegen Neerpelt en Heusden in hetzelfde weekend. Bovendien wisten we alle tegenstanders waartegen we nipt de boot ingingen in de heenronde (Neerpelt, Heusden, Bilzen, As) nu wel een nederlaag aan te smeren. De laatste 4 weken van het seizoen was de rek er stilletjes aan uit. Bacma thuis ging verloren, net als de laatste wedstrijd op Hades, niettegenstaande de overwinningen in Peer en thuis tegen Zonhoven. De beoogde plaats in de top vijf hebben we niet kunnen behalen, al scheelt het slechts 2 puntjes in de rangschikking. Een seizoen dus van diepe dalen, van overwinningen op karakter en (toch wel) basketball – talent en uiteraard van gevlamde (voor de insiders) teamspirit.

Dit was het vijfentwintigste seizoen in het bestaan van Kajoba, en dat wordt gevierd met een toernooi op 22 mei met ploegen uit alle windstreken. Be there!

Manu

punten : Dave 12, Kristof 26, Illya 18, Manu 6, Miguel 4